นิทานพื้นบ้านภาคอีสาน เรื่อง ขี้เหล้าเล่นหม้อ



ขี้เหล้าเล่นหม้อ


นิทานพื้นบ้าน ของบ้านหนองฮังกา ซึ่งในปัจจุบันขึ้นกับบ้านแสงอินทร์ ตำบลกระเบื้อง อำเภอชุมพลบุรี จังหวัดสุรินทร์ เรื่องมีอยู่ว่านานมาแล้วมีเศรษฐีผู้ใจบุญท่านหนึ่งแก่ชอบทำบุญเป็นชีวิตจิตใจขอให้ได้ทำบุญแก่จะทำทุกอย่างคนอีสานเว้าไว้ว่า

"แฮงให้ แฮงรวย แฮงให้ แฮงได้หลาย"

         แฮงให้แฮงรวยแฮงให้แฮงใดหลาย คือ ได้หลายเพราะคนตอบแทนกับการให้ของเรา รวมคือรวยน้ำใจไปไหนคนรักคนอารีย์กับไมยตรีจิตของเราสรรพสิ่งทั้งหลายธรรมชาติให้มาย่อมขึ้นอยู่กับเหตุและปัจจัยทั้งหลาย

         เศรษฐีผู้ใจบุญมีลูกชายคนเดียวไม่เอาถ่านไม่เอาแก๊ชไม่เอาอะไรทั้งนั้นลูกเมียก็ไม่มีลูกชายเศรษฐีเอาอย่างเดียวคือ กินเหล้ากินแล้วก็กินกินจนติดเพื่อนฝูงก็มาก เพราะรวยมีเงินเลี้ยงคนอื่นเพื่อต้องการความเป็นเพื่อนแค่นั้นเอง เพื่อนทั้งหลายก็หลอกกินฟรีไปวันๆ
   
        หลายปีต่อมาเศรษฐีใจบุญตายลงลูกชายเศรษฐีเป็นผู้รับมรดกแต่เพียงผู้เดียวเขาไม่สนใจการบริหารไม่รู้จักรักษาทรัพย์ที่พ่อแม่ให้ไว้ดื่มกินจนเมามายไม่นานฐานะความเป็นอยู่ของเขาก็จนลงไม่มีที่อยู่อาศัยขอทานเขากินไปวันๆความทุกข์ยากอย่างแสนสาหัสเริ่มเข้ามาแทนที่เขาไปหาเพื่อนที่ไหนก็ไม่มีใครให้กิน ความทุกขเวทนามีมากยิ่งขึ้น

        ด้วยเดชะบุญกุศลของเศรษฐีผู้ใจบุญที่ตายไปแล้วจึงได้ไปเกิดเป็นเทวดาผู้ใหญ่ในสวรรค์ด้วยความเป็นห่วงลูกจึงใช้ตาทิพย์มองมายังพื้นโลกเห็นลูกชายของตนได้รับทุกขเวทนายิ่งนักหัวอกผู้เป็นพ่อให้สลดหดหู่ยิ่งด้วยความเป็นห่วงลูกเทวดาผู้เป็นใหญ่นั้นจึงได้ลงมาหาลูกตนสอนให้ลูกรู้จักทำมาหากินให้รู้จักประหยัดเมื่อมีเงิน

       ลูกชายเมื่อฟังแล้วก็รับปากว่าจะกลับตัวเป็นคนดีจะเลิกเหล้าเด็ดขาดเขาบอกกับเทวดาผู้เป็นใหญ่ซึ่งเป็นพ่อของเขาว่าเขาจะเริ่มต้นอย่างไรเขาไม่มีทุนรอนอะไรเทวดาผู้เป็นพ่อจึงส่งหม้อดินให้เขาใบหนึ่ง แล้วบอกว่าเจ้าจงรักษาหม้อดินนี้ให้ดีหากเจ้าต้องการเงินทองเจ้าก็เอามือล้วงเข้าไปหยิบมาใช้ได้ดั่งใจคิด แต่มีข้อแม้ว่าอย่าทำแตกลูกชายเศรษฐีก็รับคำพ่อ

       เช้าของวันรุ่งขึ้นลูกชายเศรษฐีขี้เหล้าก็เอามือล้วงดูว่าที่พ่อบอกนั้นจะจริงหรือเปล่าเป็นที่อัศจรรย์ยิ่งนักมีน่าเชื่อมือเขาสัมผัสกับเงินทองมากมายเขาอดเหล้าได้เพียงครึงวันเท่านั้นก็ลืมคำพ่อที่สั่งสอนเสียสิ้นเขากลับมาดื่มกินอย่างหนัก

      วันหนึ่งเขากินเหล้าแล้วก็เดินทางไปหาเพื่อนระหว่างทางเขานึกสนุกขึ้นมาจึงได้โยนหม้อขึ้นสูงๆแล้วก็วิ่งไปรับปากก็พูดว่า "โอะๆโอะโอะล่วง"พอรับหม้อได้เขาก็โยนใหม่แล้วก็วิ่งไปรับปากก็พูดว่า "โอะๆโอะโอะล่วง"เขาทำอย่างนี้ไปเรื่อยๆในระหว่างเดินทางแล้วก็วิ่งไปรับปากก็พูดว่า "โอะๆโอะโอะล่วง"  คราวนี้หม้อในมือเขาเกิดล่วงจริงๆหม้อใบนั้นจึงแตกขี้เหล้าตกใจมากเขาคิดถึงคำพ่อที่บอกไว้เขารู้สึกเสียใจในการกระทำของตัวเองมากเขาไม่มีโอกาสอีกแล้วในชีวิตนี้

     เขาไม่ได้ล้วงเงินทองในหม้อเก็บไว้เพื่อไว้ใช้จ่ายในวันข้างหน้าเลยเขาไม่ได้เก็บเงินไว้เพื่อเป็นค่ารักษาพยาบานตนเองเลยเขาไม่มีเงินสำรองอะไรทั้งสิ้นหมดแล้วทุกอย่าง

     นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า เมื่อมีชีวิตได้เกิดมาเป็นคนแล้วถือว่าเราชนะแล้วคนเป็นกอบความดีด้วยใจผลจะเกิดสุขอย่างน้อยๆเราก็อยู่นอกคุกแหละเพราะคนติดคุกถือว่าตกนรกทั้งเป็นขี้เหล้าที่เมามายย่อมไม่มีปัญญารักษาทรัพย์ของตนเองดื่มกินแต่พอควรไม่ถึงกับงมงายเล่นอะไรก็แต่พอควรอย่าเล่นจนของเสียสุดท้ายเกิดเป็นลูกไม่ควรทำให้พ่อแม่เสียใจอย่างเด็ดขาดอศุกลกรรมที่ทำกับพ่อแม่ไม่มีสิ่งที่จะมาลบล้างได้อย่าทำให้พ่อแม่ต้องเสียใจคำขอโทษคำขอบคุณที่กล่าวกับพ่อกับแม่ดียิ่งกว่าเงินทองที่ให้หากมีทั้งสองอย่างจะเป็นสิ่งวิเศษสุดท่านอยากดื่มกินอะไรหาให้ไม่ใช่ท่านตายแล้วจะไปเคาะโลงศพหาข้าวให้กินถึงตอนนั้นจะมีประโยชน์อะไร


Tag : นิทานพื้นบ้านภาคอิสานนิทานพื้นบ้านภาคอีสานนิทานพื้นบ้านนิทานพื้นบ้านภาคอีสาน เรื่อง ขี้เหล้าเล่นหม้อ






w3c  © Copyright 2010 rakjung.com All Right Reserved. Contact >> rakjung.com@hotmail.com